ავტორი: გურამ ლურსმანაშვილი
რამდენიმე დღის წინ, ერთ-ერთი ევროპული უნივერსიტეტიდან, სადოქტორო პროგრამაზე ჩარიცხვის ოფიციალური წერილი მივიღე, რასაც თან რამდენიმე ასეული მილოცვაც მოჰყვა ნაცნობებიდან და საერთოდ უცნობებიდანაც კი, რაც, რა თქმა უნდა, ძალიან სასიხარულოა, მაგრამ მწუხარების მომგვარა. რატომ?
თბილისის სასულიერო სემინაიაში ჩემი სწავლის პერიოდში (2012-2016 წწ.) ათობით ახალგაზრდა შეიძლებოდა ამოგერჩიათ - სწავლით, ნიჭიერებით, მონდომებით, ენთუზიაზმით და ა.შ. ყველა იმ სათნოებით, რაც თანამედროვე ახალგაზრდასა და სტუდენტს შეიძლება ახასიათებდეს. სემინარიის შემდეგ ორი უცხოური უნივერსიტეტი დავამთავრე. სრული პასუხისმგებლობით შემიძლია განვაცხადო, რომ ეს ბიჭები წამყვანი ევროპული უნივერსიტეტების თეოლოგიური განყოფილებების აუდიტორიებს დაამშვენებდნენ და სხვებზე ერთი თავით მაღლა იდგებოდნენ.
სამწუხაროდ, იძულებული ვარ განვაცხადო, რომ ეს მხოლოდ ჰიპოთეტური ფრაზებია და ეს ბიჭები იქ არ არიან, სადაც ყოფნას შეძლება მე ვისურვებდი, ან სადაც თავად უნდოდათ ყოფილიყვენ, როდესაც სემინარიაში ჩაბარება გადაწყვიტეს.
ვიღაცა იტყვის ახლა, რომ მათ ,,ხელი არ შეუწყესო." გარკვეულწილად ასეცაა, მაგრამ პირადი გამოცდილებიდან შემიძლია ვთქვა, რომ დღეს უკვე დამოუკიდებლადაც შეუძლია ახალგაზრდას უცხოეთში განვითარდეს, ოღონდ ,,ხელი არავინ არ უნდა შეუშალოს საქართველოდან." დიახ, ამ ბიჭებს ,,ხელის შეწყობა" არ სჭირდებოდათ, ოღონდაც ,,ხელი არავის არ შეეშალა."
ჩემს მიერ ნახსენები იმ ათეულობით გამორჩეული სტუდენტისგან რამდენიმეა დარჩენილი თეოლოგიური კვლევისა თუ ზოგადად საეკლესიო სივრცეში და მათი მომავალიც მთლად ნათელი არაა. სხვები კი (მგონი უმეტესობა) საერთოდ ჩამოშორდნენ ამ სფეროს და ახალ პროფესიებსა თუ რეალობებში დაიწყეს საკუთარი ძალების მოსინჯვა. მათი ნიჭიერების, მონდომებისა და წესიერების მჯერა და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, რომ ახალ პროფესიებსა თუ სფეროებში წარმატებას მიაღწევენ, მაგრამ ამით საქართველოს ეკლესია და ქართული თეოლოგია მოიგებს რამეს? მეეჭვება. მათ ადგილებზე (აუდიტორიებში, კათედრებზე თუ სხვაგან) მათზე ბევრად ნაკლებად ნიჭიერი, ნაკლებად გულანთებული, ნაკლებად განათლებული და ნაკლებად პრინციპული ხალხი დასხდებიან, რომლებიც ყველაფერს გააკეთებენ, რომ ამ ,,ადგილებზე" რაც შეიძლება დიდხანს დარჩნენ.
ასეთები აქამდეც ბევრი გვყავდნენ და კიდევ გვეყოლებიან, აი ისეთების შეძენა კი მეეჭვება, რომლებმაც უბრალოდ საკუთარი ადგილი ვერ დაინახეს ამ სივრცეში, ამ ინტრიგებში, ამ გულქვაობასა და დაუნდობლობაში. ისინი სიხარულით, იმედებით, ენთუზიაზმითა და ფრთებით შემოვიდნენ და სევდიანებდა და ფრთებდაჭრილებმა დატოვეს აქაურობა. მგონი სამუდამოდ. ვინაა ამ ყველაფერზე პასუხისმგებელი?
კეთდება კი რამე ამგვარი ტრაგედიების (დიახ, ჩვენი მდგომარეობიდან გამომდინარე ეს ნამდვილად ტრაგედიაა) პრევენციისთვის? არა. არც მიკვირს, რაში ჭირდება სისტემას პრინციპული, სუფთა და განათლებული ახალგაზრდები.
